WEST-BRABANT - De hulp van een vrijwilliger bij iemand in de laatste levensfase is nog allerminst vanzelfsprekend. Het is minder bekend dan bijvoorbeeld het werk van wijkverpleegkundigen of de thuiszorg. Om u te informeren over de inzet van vrijwilligers in de palliatieve terminale zorg volgt iedere maand vanuit een andere invalshoek een schets van de praktijksituatie. Vandaag nemen we ‘de keten van zorg’ onder de loep

In de palliatieve fase zijn bijna altijd meerdere zorgverleners en disciplines nodig om ‘totaalzorg’ te kunnen verlenen. Thuis wordt men verzorgd door een team van mantelzorgers en familie, de thuiszorg, verpleegkundigen en de huisarts. Een goede samenwerking tussen deze verzorgers verzekert een holistische aanpak. Elke zorgverlener heeft hierin zijn eigen belangrijke rol te vervullen. Daar waar bij de beroepskracht de vaardigheden en het handelen voorop staat, daar waar hij voor opgeleid en betaald wordt, gaat het bij de vrijwilliger om het ‘ont-moeten’. De vrijwilliger kiest, uit persoonlijke affiniteit en uit vrije wil, zorg te dragen voor zijn medemens. Een vrijwilliger heeft “de tijd” . Vaak weet de vrijwilliger uit eigen ervaring wat het betekent om een geliefde in de laatste levensfase te verzorgen of is werkzaam (geweest) in de zorg.

Respijt zorg
De zorg voor mantelzorgers, zodat zij even een time-out kunnen hebben, noemt men respijtzorg. Mantelzorger wordt je, omdat je naaste, partner, kind, ouder, vriend of buur ziek wordt en de zorg sluipenderwijs steeds meer op je schouders komt. Naast het verdriet en de pijn om het leed van de ander, verandert ook het eigen leven. Men moet het leven opnieuw organiseren en komt vaak nauwelijks toe aan persoonlijke zaken. Dat de zwaar belaste mantelzorgers het nodig hebben om af en toe een moment vrijaf te hebben is uitgebreid onderzocht. Het delen van zorg of gedeeltelijk overdragen blijkt noodzakelijk voor mantelzorgers om de zorg te kunnen volhouden.

Praktijk
Ervaring leert dat veel mensen een psychologische drempel voelen om de hulp van anderen in te roepen. Het is niet niks om de zorg voor je naaste uit handen te geven aan een ‘vreemde’. Is de stap eenmaal gezet, dan ontstaat er een gevoel van opluchting. De familie weet dat hun naaste in goede handen is. De coördinator van de VPTZ zoekt namelijk naar de juiste vrijwilliger met wie het klikt. De belangstelling en warmte die je krijgt van de vrijwilliger is in het begin onverwacht. Maar, de medemenselijke zorg en ondersteunende begeleiding worden door hen die reeds ervaring hebben met VPTZ, enorm gewaardeerd. Vaak horen we: “Het is echt fantastische hulp” of “Hadden we dit maar eerder geweten”.

Partner in de zorg
Zo bezien is de vrijwilliger een behulpzame schakel in het team van mantelzorgers, en hulpverleners. De goede samenwerking met hen zorgt voor een win-win-situatie. Verwijzers zijn veelal de thuiszorg, de transferverpleegkundige of de huisarts. Maar iedereen die de zorg draagt voor een palliatieve terminale patiënt kan in principe hulp vragen aan VPTZ, inclusief de zieke zelf. Er is geen indicatie nodig van CIZ, arts of gemeente. De geboden hulp kost u of uw naasten niets.

Contact
VPTZ staat voor Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg. De missie van VPTZ is: aan een ieder in de laatste levensfase en diens naasten bieden wij daar waar nodig tijd, aandacht en ondersteuning.VPTZ West-Brabant & Tholen is 24 uur per dag en 7 dagen in de week bereikbaar op 06 51498069 en via info@vptz-westbrabanttholen.nl

Bron: Roosendaalse Bode, Zondageditie week 31